Kim jest Anastazja P.?
Naprawdę nazywa się Marzena Domaros. Urodziła się 15 czerwca 1967 r. w Zblewie k. Starogardu Gdańskiego. Ojciec jest palaczem kotłowym (z wykształceniem niepełnym średnim), matka pracownikiem umysłowym (po maturze). Ma 19-letnią siostrę. Skończyła liceum ogólnokształcące w Starogardzie. Zadawała na Uniwersytet Gdański, ale nie dostała się z braku miejsc. Uczyła języka polskiego w szkole podstawowej i studiowała zaocznie polonistykę na UG. Zrezygnowała ze studiów na drugim roku. Potem pracowała w Starogardzkim Centrum Kultury.
Jak powiedziała jej młodsza siostra, w Starogardzie było Marzenie za ciasno, więc przeniosła się do Gdańska i od 3 marca 1989 r. pracowała w Centrum Edukacji Teatralnej Dzieci i Młodzieży w Gdańsku. W sierpniu 1990 r. pomagała przy organizowaniu Igrzysk „Solidarności”.
Sporadycznie współpracowała z Radiem Gdańsk. Dzięki nawiązanym wówczas kontaktom i znajomości francuskiego od 1 lipca do listopada 1991 r. pracowała na pół etatu w „Wieczorze Wybrzeża”.
Wiosną 1992 roku pojawiła się w Warszawie i uzyskała akredytację sejmową jako korespondentka „Le Figaro” (pomógł jej w tym francuski dziennikarz, którego poznała w Polsce) i niezmiernie szybko spodobała się niektórym posłom... Po tym, jak wiele gazet zaczęło plotkować o jej prywatnych kontaktach z posłami, zdecydowała się napisać o sobie książkę.
2 listopada 1992 r. została zatrzymana, a następnie aresztowana pod zarzutem niepłacenia rachunków (chodziło o 18 milionów zł) w hotelu Sobieski. 6 listopada wypuszczono ją z aresztu bez podania przyczyn.
[Dom Wydawniczy Refleks, 1993]