Ze skrzydełka:

Kochamy Fredrowską krainę idylli, pojednania, optymizmu. Aprobujemy tu wszystko, co jest „odwrotnością” romantycznego teatru wielkich znaczeń: zamknięcie w czasie i w przestrzeni, kazanie bohaterów w życiu domowym i rodzinnym, w kręgu małych spraw i konfliktów dających się rozwiązać. Aprobujemy schemat kontrastujących ze sobą postaci (Raptusiewicz i Milczek, Gustaw i Albin, Klara i Aniela), oparcie akcji na rozmaitych qui pro quo namotanych (czasem wbrew zamiarom) przez animatorów intrygi: Ludmira, Gustawa, Łatkę, wreszcie dążenie do słonecznego, szczęśliwego zakończenia, spełniającego – nota bene! – swoistą katartyczną rolę – że przypomnimy końcową zgodę w „Zemście”. Idylla Fredrowska jest nam bowiem równie potrzebna jak wielki romantyczny dramat: pozwala utrzymać na co dzień pogodę ducha i równowagę, oceniać ludzi z perspektywy pobłażania i humoru, dojrzeć małe i drobne – jak by się zdawało – szczęście domowego życia. Pozwala wreszcie zatopić się bez reszty we Fredrowskim „świecie ułudy”, tak szczelnie wypełnionym poczuciem humoru, wyrozumiałością i zmysłem komizmu mądrego, gorzkiego, wciąż żywego Fredry.

[Wiedza Powszechna, 1977]