Pamiętam tę książkę jako jedną z lepszych lektur, które czytałam. Jest to komedia omyłek, której humorystyka przypomina mi tę z filmów niemych. Nie jest to lektura dla osób starszych, lecz dla dzieci, więc może to był powód tego specyficznego humoru.

Bardzo dobrze wspominam tą książkę. To jedna z moich dziecięcych lektur, do których powracałam, kiedy tylko mogłam. Nieco sentymentalna, ale i niepozbawiona humoru, a więc i dowcipnych dialogów, zabawnych sytuacji z udziałem małej Basi i jej przyjaciół. Świat widziany oczami dziewczynki, nawet osieroconej, przedstawia się bowiem w jasnych barwach - pomimo przeciwności losu, jakie ją spotykają. Basia to przysłowiowe "żywe srebro", nie sposób się w niej nie zakochać. Nic zatem dziwnego, że kolejni opiekunowie, na jakich natrafia, nie chcą wypuścić jej z rąk, a później będą nawet walczyć o prawo do opieki nad nią, co oczywiście wiąże się z mnóstwem zabawnych perypetii. Ciekawie został wpleciony wątek przygodowy w postaci wyprawy w dalekie zakątki Ameryki Południowej. Absolutna klasyka literatury dziecięcej.

Książka równocześnie śmieszna i smutna. Opowiada o losach małej dziewczynki, która, osierocona nagle przez matkę, zostaje wysłana pociągiem do przyszłego opiekuna, co wprowadza niemałe zamieszanie w życie grupy całkiem obcych sobie osób. A to dopiero początek, dziewczynka bowiem dorasta...
Ten autor ma taki styl, że nawet nieszczęśliwe wydarzenia potrafi opisać z humorem, nie pozbawiając ich swego smutnego przesłania. Jest to bardzo ciepła opowieść. Polecam!