Jedna z kilku opowieści Verne'a o współczesnych rozbitkach. Rzecz dzieje się w połowie XIX wieku. Statek wypełniony uczniami ekskluzywnego męskiego gimnazjum z Nowej Zelandii urywa się z cumy w porcie i zostaje porwany przez burzę. Po przepłynięciu Pacyfiku, statek rozbija się na bezludnej wyspie. Uczniowie, dzieci w wieku od 9 do 15 lat zmuszeni są radzić sobie sami przy użyciu własnej wiedzy, tego co znajdą na wyspie, oraz pozostałości po rozbitym statku. Powstaje "kolonia", w której - wzorem większych społeczności - następuje walka o władzę i wpływy. W obliczu niebezpieczeństwa wszyscy się jednak zjednoczą. W książce daje o sobie znać idealizm Verne'a, jego wiara w to, że dobro zwycięża. Może i idealizm, ale książkę po wielu latach od jej kupienia przeczytałem ponownie i nadal wciągała!