Czytałam tę książkę po raz pierwszy w podstawówce, z całkiem niemałym zainteresowaniem... Ale tylko tyle. By powrócić do niej na studiach i zachwycić się lekkością i znaczeniem przekazu. Tyle filozoficznych treści kryje się w, z pozoru poczciwym, Pirxie, że starczy przemyśleń na długą noc.
Lem pokazuje jak przypadek potrafi zaważyć na życiu człowieka, jakie ograniczenia narzucają nam nasze niedoskonałe zmysły, jak umysł sobie z tym próbuje radzić, lub jak nas zawodzi zdezorientowany w natłoku wrażeń.
Niby Pirx to poczciwiec, ale jego trzeźwy z pozoru stosunek do życia obsuwa się czasem w kierunku czystej poezji...
Jest on niebywałą mieszanką Sancho Pansy i Don Kichota.

Jedna z pozycji, z którymi koniecznie trzeba się zapoznać!