|
| |
"Antygona" Sofoklesa to najpoczytniejsza tragedia grecka ze wszystkich dramatów antycznych. Może to zasługa tego, że zajmuje ona sztandarowe miejsce na liście lektur, a może tego, że porusza wciąż aktualny dla człowieka, gdyby odjąć powłokę realiów Grecji, przekaz. Godność, wierność wobec własnych ideałów i znaczenie więzów rodzinnych. Świadomość istnienia zasad, których nie można zlekceważyć.
Antygona jest równie uparta i nieprzejednana jak wuj, któremu wydaje się, że nie powinien ustępować. W rzeczywistości to w Kreonie właśnie rozgrywa się walka między troską o rodzinę a poczuciem obowiązku wobec państwa. I podczas, gdy Antygona - od samego początku zdecydowana na przyjęcie konsekwencji - wypowiada swoje sławne "Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić.", władcy Teb pozostaje tylko gorzki posmak porażki i sztywne ciała najbliższych...
|
|
 |
„Antygona” (Antigone) Sofoklesa należy do najlepszych, najpoczytniejszych i najczęściej wystawianych sztuk spośród zachowanych dramatów antycznych. Jest to arcydzieło o charakterze uniwersalnym, ponieważ zawiera przekaz zawsze aktualny i dla ludzkości, i dla człowieka jako jednostki. Sofokles głosi, że godność ludzka jest niezbywalna, że nie przekreśla jej nawet najgorszy czyn, bo brat, chociażby był zdrajcą, nie przestaje być bratem i człowiekiem, nie staje się rzeczą, którą można rzucić psom i sępom na pożarcie, lecz zasługuje na miłość i poświęcenie. Poeta eksponuje znaczenie naturalnych więzów między osobami bliskimi oraz przeciwstawia miłość nienawiści. Dowodzi, że istnieją niepisane prawa boskie i prawa naturalne, których nie należy lekceważyć.
Oddawany do rąk Czytelnika tomik zawierać będzie nowy przekład i nową interpretację sztuki Sofoklesa. Tłumacz zrywa bowiem z tradycyjnym i dominującym wśród polskich filologów Heglowskim rozumieniem sztuki, które uznaje równość racji Kreona i Antygony. Stara się wykazać, że Kreon nie reprezentuje dobra państwa ani też państwowego prawa, lecz jedynie samego siebie - zaślepionego i pełnego nienawiści tyrana.
[Prószyński i S-ka, 2004]
|
|
| |
"Antygona" to antyczna tragedia obrazująca konflikt między prawem państwa, a prawem moralnym. Tytułowa postać to kobieta, która w obliczu śmierci swoich najbliższych nie zawahała się postapić zgodnie z własnym sumieniem - pochowała brata wbrew zakazom króla. Sama historia jest przygnębiająca, ale jej przesłanie jest swego rodzaju drogowskazem mówiącym, że bezduszne prawo nie zawsze jest warte przestrzegania, gdy kłóci się ono z naszym sumieniem.
|
|
 |
Nieśmiertelny i ciągle aktualny w swym przesłaniu dramat. Przejmująco zarysowany konflikt między obowiązkiem moralnym a koniecznością podporządkowania się woli władcy.
|
|
 |
Jest to już literacka klasyka ukazująca wewnętrzną walkę bohaterki oraz przekazująca nam głębsze treści. Moralność była dla bohaterki bardzo ważna i Antygona straciła życie sprzeciwiając się prawu ludzkiemu, przedkładając nad nie prawo boskie. Opowieść jest przygnębiająca, ale łatwa w zrozumieniu i czytaniu, więc jej przyswojenie jest przyjemne i szybkie. Jest to jedna z lektur, więc polecam ją uczniom, którzy się z nią jeszcze nie zapoznali. Sama książka przypomina "Edypa". Czyli każdy wybór byłby zgubny.
|
|
| |
"Antygona" jest typowym przykładem tragedii greckiej. Została napisana, aby zaznaczyć pewien ważny problem, jakim jest fatum, los, którego nie da się już zmienić. Nawiązuje do mitów o królewskiej rodzinie z Teb.
Tytułowa bohaterka ma bardzo zagmatwaną sytuację. Otóż jej jej ojciec Edyp okazuje się także jej bratem, a pozostali dwaj bracia toczyli ze sobą wojny w wyniku których jeden z nich, Polinik, zginął. Rodzina odwróciła się od niego i zakazała go grzebać, jednak Antygona chciała spełnić ostatni obowiązek wobec niego i wykonała rytuał.
Głównym tematem jest sąd nad bohaterką, która nie dokońca jest winna, lecz z drugiej strony złamała zakaz.
Książka może się wydawać stara i nudna, ale porusza sprawy aktualne do dziś np. nic jest czarne albo białe.
|
|
 |
Dramat antyczny pokazujący nam siłę wyższą moralności i praw boskich nad prawem ziemskim. Główna bohaterka, Antygona staje przed trudnym wyborem. Jej decyzja prowadzi do tragedii jej i jej bliskich ale czuje, że spełniła swój obowiązek.
Dramat ciekawy, dający do myślenia a także ponadczasowy.
|
|
| |
Klasyczna grecka tragedia. Antygona jest kontynuacją greckiego mitu o królu Edypie. Zostało mu przepowiedziane, że zabije własnego ojca i ożeni się z matką. Chcąc uniknąć takiego losu, uciekał od niego tym samym go przypieczętowując. Tę samą klątwę odziedziczyła Antygona. Próbuje walczyć z przeznaczeniem. Jednak czy to jest możliwe? Pomimo tego że jest to lektura książka jest warta przeczytania.
|
|
| |
Jeden tekst wcale nie obszerny, a syntetyzuje kulturę naszych przodków - a przez to i naszą. Wyraźnie zarysowana koncepcja fatum, tragizm, skazujący człowieka na klęskę, odwaga, indywidualizm i władza - to główne problemy tragedii, choć nie wszystkie zostają wyrażone wprost. Oparta na micie rodu Labdakidów historia córki Edypa, tytułowej bohaterki, która w imię wyznawanych zasad sprzeciwia się wyrokowi władzy, a jego złamanie grozi śmiercią. Tragedia pragnącej pozostać w zgodzie ze sobą kobiety. Tragedia władcy, który decydując się przełożyć prawo nad prywatę (któryż ze znanych nam rządzących postąpiłby równie obiektywnie i chwalebnie?) skazuje krewną i narzeczoną syna, uruchamiając w ten sposób ciąg zdarzeń, który doprowadzi jego żonę i dziecko do samobójczej śmierci. Tragedia wielkości, samotności i klęski.
|
