Czy można pisać o obozach koncentracyjnych bez patosu, a równocześnie przejmująco i prawdziwie? Stanisław Grzesiuk udowadnia, że jest to możliwe, przedstawiając swoje życie w niemieckich lagrach. O przeżyciu często decydował przypadek, spotkanie kolegi, który mógł załatwić dodatkową miskę zupy, opowiedzenie kawału czy zaśpiewanie piosenki za kromkę chleba. W książce nie brakuje momentów drastycznych, ale i zabawnych anegdot, sposobów oszukiwania strażników, omijania regulaminu, wymigiwania się od pracy. Autor przetrwał, bo robił wszystko, aby przeżyć - poza jednym: nigdy nie skrzywdził słabszego od siebie.
Wspomnienia są poruszające i wciągające, napisane jędrnym, barwnym językiem. Moim zdaniem to najlepszy z trzech tomów wspomnień Grzesiuka.