"Wielki Gatsby" to historia mężczyzny, który pragnie zmienić swoje życie, żeby zdobyć kobietę, o której marzy. Miłość przesłaniająca mu cały świat pomaga zdobyć olbrzymi majątek, wstąpić w arystokratyczne kręgi i zbliżyć się do ukochanej. Niestety, pusta, okrutna kobieta nie jest w stanie otworzyć przed nim swojego serca...
Powieść jest naprawdę głęboka i poruszająca. Do samego końca karmiłam się nadzieją, iż doczekam się happy endu. Na próżno. Choć czyta się łatwo i bardzo przyjemnie, to potrafi wycisnąć łzy. Polecam, szczególnie wrażliwym czytelnikom oraz wszystkim tym, których nie omamił kult pieniądza.

Jest to bardzo dobra ksiązka dla wszystkich zainteresowanych literaturą, a zwłaszcza kulturą amerykańską. Pokazuje czasy, kiedy Ameryka przeżywała rozkwit finansowy i wielu prostych ludzi dorabiało się fortuny. Autor ukazuje zepsucie i nihilizm moralny "wyższej klasy" oraz wartości, jakimi się kierowali. Pierwszoplanowym wątkiem jest tutaj miłość: na początku odrzucona, później wykupiona, a zakończona tragicznie. Momentami wątek się przeciąga i potrzeba wytrwałości czytelnika!

"Wielki Gatsby" nie jest tylko i wyłącznie romansem z tragicznym happy endem jak chce większość recenzentek. To przede wszystkim powieść o amerykańskim śnie, którego spełnienie według Benjamina Franklina i purytan dokonać się może przez ciężką pracę, z ang. "work ethic".
Otóż pan Gatzby, uosobienie romantyzmu wcisnął w kąt ideały swojego oświeceniowego ojca chrzestnego i postanowił się dorobić troszeczkę mniej uczciwie, handlując spirytusem i odbierając telefony z Chicago, być może od samego Ala Capone... To powieść o amerykańskim straconym pokoleniu, które wyszło okaleczone mentalnie z okrucieństw I Wojny Światowej, które szuka zapomnienia w niezliczonych rautach i niezobowiązujących związkach. To powieść o socjecie, która bywa, ale tak naprawdę nigdzie nie jest. To powieść o ograniczonych horyzontach myślowych tejże socjety (taki Tom Buchanan jest zdeklarowanym rasistą na przykład). To powieść o tym, że rzeczywistość nie zawsze pokrywa się z naszym wyobrażeniem o niej.
Uważam, że pan Gatsby kochał Daisy sprzed dobrych kilku lat, nie zauważył zwyczajnie, że tamta Daisy już zwyczajnie nie istnieje. Żył zanurzony w przeszłości, a świat biegł do przodu, co pokazuje zresztą scena, kiedy na końcu drogi nie pojawił się nikt poza jego ojcem.
Na końcu dopiero "Wielki Gatsby" jest powieścią o miłości, tyle tylko że o pogoni za miłością, której nie można doścignąć, bo jej tutaj już nie ma. "Panta rei" w końcu, "Panta rei".

Romantyczna opowieść o miłości z tragicznym zakończeniem. Mądry i wartościowy młody człowiek, o proletariackich korzeniach, zakochuje się w pięknej dobrze urodzonej, ale próżnej panience. Kiedy po latach zdobywa fortunę, odnajduje swoją ukochaną, lecz ona ma już męża, z którym jest bardzo nieszczęśliwa. Fitzgelard ma to do siebie, że świetnie oddaje ducha epoki, a także ludzkie stosunki.
Powieść uważana jest za największe dzieło F. Scotta Fitzgeralda. Książka doczekała się kilku ekranizacji.