Jedna z najsłynniejszych sztuk nieco (a niesłusznie) zapomnianego w Polsce angielskiego dramatopisarza. George Bernard Shaw wyróżniał się wieloma rzeczami, ale dwie z nich są tutaj istotne: po pierwsze uważał, że sztuki powinny nadawać się nie tylko do wystawienia na scenie, ale i do czytania - i to widać, sztukę czyta się niemalże jak prozę. Po drugie fascynował się on fonetyką i fonologią, opracowywał alternatywne sposoby zapisu językowego itp. I stąd pomysł na sztukę - jest ona- można by powiedzieć- współczesną wersją bajki o Kopciuszku; tylko, że zamiast czarów, mamy fonologie i przemiana Kopciuszka jest wynikiem naukowej analizy różnic językowych pomiędzy środowiskami ludzi biednych i sfer wyższych. Jak można się domyśleć, historia traci dużo w tłumaczeniu, zbyt wiele w niej odniesień do specyfiki języka angielskiego, ale mimo to warto ją znać. A umieszczenie dwóch alternatywnych zakończeń do wyboru zadowoli zarówno miłośników realizmu, jak i sentymentalizmu.