Michaił Lermontow urodził się w 1814 r. Kształcił się w szkole dla młodzieży szlacheckiej w Moskwie, potem na uniwersytecie moskiewskim, wreszcie wstąpił do oficerskiej szkoły gwardii w Petersburgu i w r. 1834 rozpoczął służbę w pułku huzarskim. Od wczesnych lat życia uprawiał twórczość poetycką. Po tragicznej śmierci Puszkina w 1837 r. napisał wiersz "Śmierć poety", za co został zesłany na Kaukaz i tam walczył w szeregach armii z góralami kaukaskimi.

Na Kaukaz zsyłano Lermontowa trzykrotnie. Tam też w 1841 r. poeta zginął w pojedynku, zabity przez majora Martynowa. Mimo krótkiego życia Lermontow zostawił bogatą spuściznę literacką. Początkowo tworzył głównie lirykę pełną buntu, goryczy i pesymizmu. Później także poematy romantyczne: "Mcyri", "Demon", opartą na wątkach ludowych "Pieśń o carze Iwanie", dramat filozoficzno- społeczny "Maskarada".

"Bohater naszych czasów" jest pierwszą rosyjską powieścią psychologiczną (powstał w latach 1837-1840). Utwór składa się z pięciu części połączonych osobą głównego bohatera, młodego oficera Pieczorina. W każdej noweli Lermontow odsłania nowe cechy charakteru i poglądy tego bohatera, tworząc pierwowzór typowej w prozie rosyjskiej XIX w. postaci tzw. "zbędnego człowieka". Pieczorin stał się symbolem tragedii pokolenia dekabrystów, pokolenia zmarnowanych szans i możliwości.

[Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985]