Niewątpliwie najlepsza powieść Zajdla. Jak to zwykle u niego bywa zastajemy Ziemię w przyszłości, nie tak znowu odległej.

Panuje całkowite rozbrojenie. Ludność całego świata skupiona jest w wielkich miastach, których mieszkańcy spędzają tam całe życie. Wprowadzony też zostaje pozornie idealny system ekonomiczny. Pieniądze zostają zastąpione tzw. punktami w 3 kolorach. Punkty czerwone, za które można w stopniu podstawowym się wyżywić i opłacić skromne życie otrzymuje każdy, według zasady "każdemu po równo". Punkty zielone, konieczne do zakupu towarów bardziej luksusowych otrzymuje się w zależności od zdolności. Działa tu zasada "każdemu wg jego umiejętności". Z kolei najbardziej cenione punkty żółte dostaje się za pracę, którą wykonują, wobec dużej automatyzacji tylko nieliczni - ci z najwyższymi zdolnościami. Gdyby nie fakt, że mamy do czynienia z powieścią, można by podejrzewać Zajdla o stworzenie struktury, łączącej zalety kapitalizmu i socjalizmu...

Nie ma jednak tak dobrze. Jeśli nawet czytelnik dał się omamić, to szybko zostaje wyprowadzony z błędu. Okazuje się, że ów nowy świat zawiera wiele zjawisk pozornie niezrozumiałych. Na przykład - oczywiste jest, że wielu ludzi zaszeregowanych do niskiej klasy zdolności, chcąc zdobyć wyższą klasę i - jednocześnie - pracę wynajmuje tzw. lifterów, którzy sami mając niską klasę, pomagają innym w dostaniu wyższej.

Świat opisany w książce widzimy oczami liftera właśnie, niejakiego Sneera. Przystosował się on do powikłanej rzeczywistości w jakiej żyje i w żaden sposób nie chce jej podważać. Jednak wypadki, jakie go spotkają, każą mu zmienić zdanie. Powieść nie jest tylko demaskowaniem i potępieniem autokracji, gdyż Zajdel usiłuje zrozumieć także tych, którzy ten ustrój wprowadzili.