Tej książki się nie czyta, ale połyka.

Jak dla mnie "Martin Eden" to bardzo inspirująca historia wyposażona w przeogromny ładunek optymizmu, niosąca przekonanie o wyjątkowej sile człowieka i jego możliwościach. "Jak się chce, to się da" - mówi edenowska postawa. Czytając o zmaganiach bohatera z klasowymi podziałami, można naprawdę uwierzyć w te słowa.

Gdy biedny, niewykształcony i pozbawiony ogłady Martin Eden po raz pierwszy znajdzie się w eleganckim salonie - odkryje, że istnieje świat, o którym wcześniej nie miał pojęcia. Z miejsca zakochuje się w pannie Morse, i odtąd jedynym jego pragnieniem będzie stać się godnym jej ręki człowiekiem z wyższych sfer. Z niezwykłą energią i determinacją będzie uzupełniał braki w wykształceniu, zapragnie zostać pisarzem, stanie się panem z towarzystwa i zdobędzie słowo Ruth. A wtedy okaże się, że jego anioł i ideał jest - jakże typowo w swojej warstwie - spętany konwenansem, ma ciasne horyzonty, a inteligencją i elokwencją stoi daleko w tyle za Martinem. Bohater wypowiada wojnę światu, który dotąd był dla niego ostatecznym celem, ale utraciwszy determinację, nie ma sił do dalszej walki. Co spotka człowieka, który wydostał się z ohydnej nory w robotniczej dzielnicy, zdobył cały świat i stracił duszę? Jaka jest cena utraty dających siłę złudzeń?
Porządna literatura, której emocjonalizm bardziej, niż zbieżności w biografii wskazuje na osobisty stosunek Londona do tej własnie powieści i jej bohatera - swoistego alter ego pisarza.