Tej książce brak lekkości. Niby jest tu wszystko, co potrzebne, by stała się bestsellerem, ale jednak...
Lubię autora przede wszystkim za świetne krótkie formy, a to jest pierwsza jego powieść,
którą przeczytałem. I kilka razy miałem ochotę przerwać czytanie i odstawić ją na półkę nie poznawszy zakończenia.
Przyczyn było kilka – potworna nomenklatura obfitująca w akronimy różnych agencji, urzędów, organizacji, pseudonaukowego slangu;
-psychologiczne niekonsekwencje w kreowaniu postaci;
-nieustanne wyjaśnianie w długich monologach wewnętrznych wszystkiego naokoło, uzupełnione teoriami filozoficzno-historyczno-ekonomicznymi.
To wszystko utrudniało, jeśli wręcz uniemożliwiało przedarcie się do warstwy fabularnej powieści.
Powieści, która mieszcząc się w dość szeroko pojętym nurcie cyber-punku ze szczyptą new age, zasługuje jednak na uwagę ciekawym podejściem do telepatii i jej konsekwencji socjologicznych.
Choć pomysł jest raczej kompilacją kilku motywów, które już przewijały się w literaturze tak polskiej jak i zagranicznej ( koncepcja myślni –jaźni Teilharda De Chardin, „Kronika Akaszy” Jacka Sawaszkiewicza i wiele innych), to sam w sobie jest interesujący i wart zapoznania się z nim, o ile czytelnikowi starczy cierpliwości na zmaganie się z przyciężką formą powieści.