| |
Mroczna, tajemnicza, wrecz gotycka powieść pani Bronte wzrusza, ale też (mogę to powiedzieć z czystym sumieniem) straszy. Napisana wspaniale, genialnie oddaje klimat kraju wrzosowisk. Bohaterowie są dopracowani, ukazują różne, sprzeczne często emocje, które nami targają. Wspaniala książka, ale raczej radzę czytać w lecie i kiedy jesteście w dobrym humorze. ;)
|
| |
"Wichrowe Wzgórza" to niesamowita, tajemnicza, mroczna powieść o wielkiej, ale i niszczycielskiej namiętności. Żar, płomień uczuć, ale też zawiść, zazdrość, zdrada, fanatyzm, a nawet zło - to pojęcia, które charakteryzują fabułę opowieści Brontë. Choć rozgrywają się tutaj wydarzenia z życia kilku pokoleń, akcja książki toczy się tak szybko, że w rezultacie całą historię pochłania się jednym tchem. Polecam jako zajęcie na długie i nudne wieczory!
|
 |
Jak tu się dziwić wiktoriańskim krytykom, którzy uważali wspaniałą powieść Emily Brontë za ekscentryczną, a nawet brutalną. Nigdy jeszcze (i chyba nigdy później) taka opowieść o namiętności, wszechpotężnej i pożerającej, nie wyszła spod pióra żadnej kobiety. To dzieło wyobraźni czerpiącej z mitycznego świata posępnych i wietrznych wrzosowisk Yorkshire; to również dzieło niewinności - bowiem autorka przedstawia w nim zło w czystej postaci, jakie nie zdarza się w świecie ludzi. Wartość artystyczna "Wichrowych Wzgórz" stawia tę powieść w rzędzie arcydzieł literatury."
"
Prószyński i S-ka 2004
|
| |
Georges Bataille nazywa ją arcydziełem literatury światowej, i wie, co pisze. Badacze zwracają uwagę, że nigdzie indziej groza zła nie jest ukazana w takiej czystości zbliżonej do ideału. I dziwią się, jakim cudem samotna, niezamężna wiktoriańska panna opisała z tak wielkim wyczuciem namiętność o niebywałej, destrukcyjnej sile. Bronte jest uczennicą romantyków i spadkobierczynią twórców powieści gotyckiej. W jej dziele obie inspiracje, wyraźnie zaznaczone, tworzą mocną, piękną, historię. Nie do zapomnienia.
|
| |
"Wichrowe wzgórza" opowiadają historię związku między Catherine Earnshaw i Heathcliff'em, sierotą, którego jej ojciec sprowadził do Wichrowych Wzgórz, kiedy byli dziećmi. Podczas, gdy Catherine okazuje głębokie przywiązanie do Heathcliff'a, jej brat Hindley gardzi nim i traktuje jak rywala. Heathcliff walczy z poczuciem rozdarcia pomiędzy miłością do Catherine a bólem i upokorzeniem, które przeżywa. Wreszcie, nie mogąc znieść tego dłużej pewnej burzowej nocy opuszcza Wichrowe Wzgórza na trzy lata. Podczas jego nieobecności Catherine wyszła za mąż, ale jej serce nadal należy do Heathcliff'a, który nieoczekiwanie znowu zjawia się w jej życiu. Heathcliff zmężniał, wzbogacił się, jako nowy własciciel Wichrowych Wzgórz powrócił, aby wymierzyć swoją zemstę. A zemsta będzie okrutna.
Heathcliff to postać bardzo kontrowersyjna i całkowicie nieprzewidywalna - mężczyzna, który żyje niszcząc i nienawidząc innych, ale umiera czcząc jedyną kobietę, którą kiedykolwiek kochał. Bohater wywiera wielki wpływ na tych, których nienawidzi, jak i na tych, których kocha. Ta postać scala fabułę. A fabuła, choć rozciąga się na okres około dwudziestu lat, jest bardzo ciekawa, zwięzła i trzyma czytelnika w napięciu. "Wichrowe wzgórza" wzbudzają śmiech i łzy, współczucie i złość, wzruszenie i furię, ale nigdy rozczarowanie. Dlatego właśnie polecam tę powieść jako wartą przeczytania.
Uważam, że jest to jedna z najlepszych powieści w dorobku wszystkich sióstr Bronte.
|
