Książka Greera zasadza się dość śmiałym pomyśle. Gdyby nie ten pomysł, nie byłoby o czym wspominać. Byłaby to banala opowieść o wielkim uczuciu w scenografii San Francisco z przełomu XIX i XX wieku. Max i Alice, bohaterowie powieści, żyją w tym samym czasie i niej więcej miejscu. Cały problem polega jednak na tym, że Max jest niezwykły, inny. Otóż on żyje od końca. W dziecku umysł doświadczonego nestora, a w starcu umysł dziecka. Czy taka anomalia może doprowadzić do szczęśliwego zakończenia romansu? Może, ale nie musi. Ale przeczytać nie zawadzi.