Ogólnie nie przepadam o książkach o ludziach mających styczność z narkotykami. Wszystkie wydają mi się takie same, nie zaskakują mnie.
Z książką Onichimowskiej było inaczej. Już od pierwszych stron. Nie wiem dlaczego. Może styl pisania. Albo temat domu rodzinnego. Z każdą stroną przekonywałam się, że w tej książce jest dużo świeżości. A druga część sprawiła, że nie oderwałam się od niej, dopóki nie przeczytałam ostatniej strony.
Niesamowita książka, pełna bólu, wnikliwej analizy psychologicznej. Narkotyki nie są w niej sprawą nadrzędną.
Polecam! Wszystkim