Ci, którzy znają Wojciecha Cejrowskiego z telewizji, bądź spotkań na żywo wiedzą, czego można się po tej książce spodziewać. Autor posiada niezwykły dar opowiadania (potrafi też swoje przygody niezwykle ciekawie opisywać). Cejrowskiego można nie lubić, za jego 'cięty język', ale nikt nie może zaprzeczyć, że jak nikt potrafi przyciągnąć uwagę widza/czytelnika. Nie inaczej jest w "Gringo wśród dzikich plemion". Książka jest podzielona na kilkadziesiąt krótkich opowiadań i prawie w ogóle nie ma fabuły (prawie, bo niektóre są ze sobą powiązane). Czytając ją, cały czas zastanawiałem się, szukałem miejsc, w którym autor najzwyczajniej w świecie ubarwia swoje przygody. Nie ulega wątpliwości, że takie 'ubarwienia' są, ale gdyby ich nie było, to nie można by polecić tej książki nikomu, bo byłaby nieciekawa.
I tak na marginesie - kto z nas nie upiększa swoich niezwykłych przygód?
Polecam każdemu, kto szuka czegoś... innego, niecodziennego, przygody, przyrody, humoru i grozy.