„Wszystkiemu, co otwiera serce” – taką, nieco może banalną, ale też zaskakującą, dedykację znajdzie czytelnik rozpoczynający lekturę „Białych zeszytów” Soni Raduńskiej.

Od pierwszych kartek czułam, że ta książka zażyczy sobie ode mnie recenzji. Skąd się wzięło to przeczucie, że bez recenzji się nie obejdzie, nie mam pojęcia. Rzadko recenzuję przeczytane książki. Może tak podziałała na mnie forma literackiej autoterapii, jaką zastosowała Sonia Raduńska, że sama poczułam potrzebę otwarcia się. Może zapragnęłam – jak autorka: „Kiedy piszę, utrwalam w sobie doświadczenie, jak obraz werniksem. Często dopiero wtedy widzę je w pełni.” – pisaniem utrwalić w sobie doświadczenie tej lektury. W miarę czytania utwierdzałam się w tej mojej potrzebie, choć były chwile, w których chciałam „tylko” czytać, ale do rzeczy.

„Białe zeszyty” mają formę dziennika i są rejestracją tego, jak autorka uczy się żyć pełnią życia, w zgodzie ze sobą, ze swoją kobiecością. Sonia Raduńska analizuje w nich zdarzenia, rozmowy, uczucia i swoje sny. Raz jest - jak ładnie to sama ujmuje - w stanie przejrzystości, raz zamulenia, ale... walczy. Walczy ze swoimi nałogami (nie tylko z paleniem), z depresją, z lękiem przed samotnością. Walczy o siebie.

Autorka wyznaje: „Nigdy nie miałam i nadal nie mam ochoty na tworzenie fikcji. Piszę tylko w pierwszej osobie i tylko to, co samo chce ze mnie wyjść, co się wyjścia domaga”. To się czuje. Czuje się także dbałość o to, aby było prosto i czytelnie. Sonia Raduńska umiejętnie cenzuruje zapis swoich myśli i ma świadomość, że „całkowita otwartość jest fikcją”, a jednak nie pozwala sobie na żadne „nieuczciwości (usprawiedliwiane nieświadomością)”, jest szczera. W ten sposób realizuje swoją potrzebę odsłonięcia się. Szczerość ta jest darem nie tylko dla autorki, ale również dla czytelnika. Bo tyle w tej książce ciepła! Tyle słońca! Tyle wrażliwości! Tyle kobiecości! Z zapisanych przez nią zeszytów wyziera mądrość i odwaga, i – może przede wszystkim – potrzeba podzielenia się. (Mimo że od pierwszego wydania książki minęło już ponad dziesięć lat, warto chyba zaznaczyć, że „Białe zeszyty” to debiut literacki autorki.)

Czasem lektura porusza głębiej niż rzeczywistość. Ta książka sprawia, że chce się mocno żyć i mocno czuć. To jedna z książek, które walczą o swoje miejsce w sercu i w głowie czytelnika (piszę czytelnika, bo wierzę, że może nie tylko czytelniczki, choć niewątpliwie tylko ona może powtórzyć za autorką: „Nie mam wątpliwości, że bardzo jestem kobietą.”) i które pozostawiają otwarte serce.