48-letnia Eulalia, zwana Lalą, jest reporterką szczecińskiej telewizji, mamą nastoletnich bliźniaków i rozwódką. Poznajemy ją w chwili, gdy bliźniaki dostają się na studia i Lalka przeżywa rozstanie z nimi, bo będą studiować w Poznaniu i w Toruniu. Eulalia Zaczyna też dostrzegać skutki upływającego czasu, zwłaszcza po niezbyt miłych i taktownych uwagach swojej mamy i bratowej. Splot dziwnych okoliczności, zwariowanych zdarzeń, które niejednego mogłyby przyprawić o palpitację serca sprawiają, że na końcu książki Eulalia jest szczęśliwie zakochaną i spełnioną kobietą.
Jak zwykle Monika Szwaja daje nam dawkę optymizmu i wiary w to, że zawsze może być lepiej. Nieważne jak bardzo mamy "pod górkę", w końcu jednak każdy odnajdzie swoje szczęście i wielką miłość.
Książkę polecam wszystkim, którym wydaje się, że życie już dobiega końca i że nic dobrego już na nich nie czeka. I to niezależnie od wieku, bo przecież można się tak czuć nawet wtedy, gdy ma się 20 lat. Monika Szwaja sprawi, że z uśmiechem spojrzy się na życie.