Trawestacja tytułu znanej książki Salmana Rushdiego intryguje i zachęca do czytania. Niestety, po lekturze też 134- stronnicowej, groteskowej opowieści pozostaje jedynie uczucie rozczarowania i wrażenie niepotrzebnego stracenia kilku godzin na lekturę.
23- letni autor przedstawia nam swoje miasto, codzienne sytuacje z Warszawą w tle, karykaturalnie i sarkastycznie portretuje swoich znajomych, którym nie nadaje imion, lecz pseudonimy, rozpędza się w swej dzikiej wizyjności i raczy odbiorcę surrealistycznymi sytuacjami opisanymi wulgarnym językiem.
Narrator tej dziwacznej historii znajduje się w nieustającej malignie spowodowanej narkotykami, alkoholem i innymi używkami, dzięki którym świat staje się odrealniony. W tym irracjonalnym stanie wędrujemy po ulicach stolicy, klubach i miejscach, w których okaleczeni psychicznie młodzi ludzie próbują nadać sens czemuś, co tego sensu nie zawiera.
Pojawiające się w recenzjach odniesienia do Gombrowicza i Witkacego wydają mi się mocno przesadzone, choć chwilami powieść Sufina wywołuje konsternację i zdziwienie, które swą narracją osiągali wybitni twórcy dwudziestolecia międzywojennego. "Warszawskie wersety" są jednak książką, którą czyta się bardzo szybko i tak samo szybko zapomina.