Nie sądziłem, że w polskiej literaturze współczesnej znajdzie się jeszcze pozycja, która zaskoczy mnie formą i przekazem treści. Ta książka tego dokonała. Czytając pierwszą część byłem rozczarowany i zdegustowany (choć cięta ironia i inteligentne językowe frazy wzbudzały mój podziw), bo w końcu na pamięć znam "Dzień świra" i naczytałem się już o frustracjach polskiego inteligenta borykającego się z bagnem codzienności.
Lektura pierwszych stu stron opowieści, stanowiącej zapis jednego dnia z życia niedoszłego magistra polonistyki, pracującego za 896,73 PLN brutto w redakcji regionalnego pisma, nie jest żadnym większym intelektualnym przeżyciem. To, co dzieje się później, kiedy bohater przestaje opisywać rzeczywistość realną i wprowadza na tor subiektywnej, irracjonalnej i nieco onirycznej narracji, jest już dokonaniem co najmniej wielkim.
Wędrówka po Białymstoku z ożywionymi cokołami Piłsudskiego i Popiełuszki jest pomysłem najciekawszym i ujmującym. Wydaje mi się, że kwintesencją tej powieści są słowa bohatera, kierowane do Wielkiego Marszałka: "Proszę mi powiedzieć, jest jakaś nagroda, kara, pokuta, sam nie wiem, cokolwiek, czy jest cokolwiek? Czy tylko to barachło? Czy to jest kresem sensu i życia? Nieprzekraczalnym?".
Biedny frustrat szuka owego sensu niczym bohater powieści Konwickiego. A jako, że uwielbiam Konwickiego i podobieństwo kreacji wędrownika dostrzegłem natychmiast, książka Karpowicza podbiła moje serce i znalazła w nim swoje trwałe miejsce.