UNHCR – główna światowa organizacja zajmująca się pomocą uchodźcom – prezentuje przegląd głównych kryzysów uchodźczych ostatnich 50 lat oraz zmieniający się charakter międzynarodowych reakcji na problem przymusowych wysiedleń.
Uchodźcy i inne osoby wysiedlone są ofiarami zdarzeń, na które nie mają najmniejszego wpływu: prześladowania, konflikty zbrojne, naruszanie praw człowieka. Coraz częściej sami uchodźcy postrzegani są też jako istotny czynnik wpływający na bezpieczeństwo państw i politykę światową. Sam fakt, że w ciągu 1999 roku ponad milion osób musiało uciekać ze swoich domów w Kosowie, Wschodnim Timorze i Czeczenii świadczy o tym, że problem przymusowych wysiedleń pozostanie w centrum uwagi społeczności międzynarodowej w XXI wieku.
Niniejsza książka opisuje rozwój międzynarodowego prawa dotyczącego ochrony uchodźców, a także powstawanie instytucji, których zadaniem jest ochrona uchodźców i innych osób przymusowo wysiedlonych. Przedstawia główne kryzysy uchodźcze, w które UNHCR zaangażował się od momentu swojego powstania 50 lat temu. Autorzy opisują masowe wysiedlenia w Europie podczas drugiej wojny światowej, ucieczkę uchodźców z Węgier w 1956 r., kryzysy związane z procesem dekolonizacji w Afryce, kryzys uchodźczy w Bangladeszu w 1971 r., długotrwały exodus z Indochin, który rozpoczął się w latach 70., oraz wielkie fale uchodźców powstałe w latach 80. w wyniku przedłużających się wojen w Afganistanie, w Rogu Afryki i Ameryce Środkowej.
Pisząc o wyzwaniach lat 90., autorzy przedstawiają przemieszczanie się ludności na terytorium byłego Związku Radzieckiego, exodus Kurdów z północnego Iraku po wojnie w Zatoce Perskiej, a także analizują coraz bardziej restrykcyjne systemy polityki azylowej w Europie i Ameryce Północnej. Książka przedstawia też ostatnie kryzysy na Bałkanach, w rejonie Wielkich Jezior w Afryce, we Wschodnim Timorze i na Kaukazie. (…)

[ Rotom, 2000 ]