Wielkie dzieło francuskiego naturalizmu okresu pozytywizmu. Książka opisuje koszmarną codzienność wegetacji ( życiem tego nazwać nie można) francuskich robotników pracujących w kopalni. Zola zbierając materiał do książki, sam zjeżdżał do kopalni i mieszkał przez jakiś czas w tak nędznych warunkach, jak bohaterowie jego opowieści.
Dosadne, brutalne i zapadające w pamięć opisy, narracja pozornie obiektywna, w gruncie rzeczy jednak powieść jest jednym wielkim protestem autora wobec tak funkcjonującej rzeczywistości.